Categorieën
Persoonlijke verhalen

Kathleen

Ik ben Kathleen. Een vrouw van 38 jaar, leerkracht in de lagere school en moeder van twee jonge kinderen.

Op 27 februari voel ik me ‘s morgens niet zo lekker. Moe, spier- en gewrichtspijn en algemene malaise spelen me parten. Later die dag krijg ik stilaan koorts. Tegen de avond aan begin ik stevig te rillen. Ik haal de kinderen op van school en de opvang en ik vraag aan mijn man om op tijd thuis te zijn. Ik voel me ondertussen erg ziek. Met koortswerende medicatie krijg ik de pijn en koorts enigszins onder controle. Ik breng mijn zus op de hoogte omdat ik het niet vertrouw. Zij is verpleegkundige en staat me vaak bij met raad en daad. De nacht verloopt moeilijk. 

Categorieën
Algemeen

Overhandiging nationaal sepsisplan

Een ambitieus nationaal sepsisplan wordt vandaag door een expertgroep overhandigd aan de Belgische minister van Volksgezondheid

Vorig jaar kwam er na een televisiereportage over sepsis de vraag voor een wetenschappelijk rapport omtrent een nationaal sepsisplan. Een groep experts heeft zes maanden lang hieraan gewerkt. De werkgroep bestond uit 62 deskundigen uit verschillende disciplines binnen de gezondheidszorg, waaronder artsen, verpleegkundigen, kinesisten en sepsisoverlevers.

De patiëntenorganisatie Sepsibel is zeer blij met het resultaat. Vier jaar lang hebben we hemel en aarde verzet om dingen in beweging te krijgen. 

Na de Pano reportage werden we door velen gecontacteerd. Het was opmerkelijk hoeveel slachtoffers worstelen met post sepsis gevolgen zoals concentratieproblemen, zenuwpijnen en geheugenverlies. ‘Eindelijk komt sepsis aan bod’, mailden ze, waarna ze vertelden over het onbegrip omtrent hun ernstige klachten. Zelfs vorige week praatten we met familieleden van twee overleden jonge slachtoffers. Hun verhaal raakt je tot in elke vezel. Het zorgt ervoor dat wij keihard blijven strijden voor bewustzijn rond sepsis. 

En nu is er dit langverwacht wetenschappelijk sepsisrapport. Het is een huzarenstuk, zeker gezien de snelheid waarmee het tot stand kwam en het groot aantal betrokken dokters, verpleegkundigen, experten, organisaties en sepsisoverlevers. De samenwerking was uitstekend. Er werd echt geluisterd. 

We zijn vooral opgelucht voor de erkenning van de aangekaarte pijnpunten. De aanpak van sepsis in ons land kan beter, was de conclusie van de Pano reportage. Dit blijkt eveneens uit de vele aanbevelingen in het rapport.  

Er blijft veel werk om deze aanbevelingen om te zetten in wetgeving en initiatieven. Op korte termijn zou het sepsis orgaan moeten worden opgericht, van waaruit de implementatie van het volledige plan wordt bewaakt. We hopen dat dit snel gebeurt, want elk uur telt. We zijn hoopvol voor de toekomst.

Categorieën
Persoonlijke verhalen

Paul

Ik ben Paul, geboren in 1954. Na een loopbaan in de verkoop ben ik met pensioen. 3 kinderen en 7 kleinkinderen houden mij bezig. Mijn hobby is speelgoed maken, dus dat treft…

Begin september 2023 voelde ik mij al enkele dagen onwel en mijn huisarts nam bloed en de resultaten (infectiegraad) wezen op een ernstig probleem. Zij maakte voor mij een afspraak in het ziekenhuis waar ik ’s vrijdags naartoe ging, maar werd teruggestuurd met de boodschap “volgende week gaan we het één en ander onderzoeken”. Ik voelde mij gewoonweg ellendig en had al enkele dagen koorts. De dag nadien vond mij partner mij bewusteloos op de grond en belandde ik op de spoed van het UZA in Edegem waar, zo vertelden mijn partner en dochter, onmiddellijk het woord “sepsis” viel en ik blijkbaar voorrang kreeg.

Categorieën
Persoonlijke verhalen

Wendy – septische shock na een infectie nagelriem

Voordat ik mijn verhaal begin zal ik me even voorstellen. Ik ben Wendy 54 jaar. Ik ben getrouwd en heb 2 dochters van 25 en 29 jaar.

Ik ben enkele jaren geleden naar een lezing geweest i.v.m. nierstenen, hier liep ik een oud collega (Carine) tegen het lijf. We gingen nog gezellig iets drinken en bijpraten. Hier vertelde Carine mij dat ze ernstig ziek geweest is, een septische shock. Ik leefde met haar mee en was blij dat het goed met haar ging (toen wist ik niet beter).

Categorieën
Algemeen

Sepsibel in Pano

Bekijk de documentaire over Sepsis van Pano nu op VRT MAX: https://www.vrt.be/vrtmax/a-z/pano/2023/pano-s2023a10

Categorieën
Persoonlijke verhalen

Kenny

Kenny 40 jaar Sepsis na Streptokokkeninfectie

26 januari 2023 liep ik door een zieke werknemer een bacteriële verkoudheid op. Uit eigen kennis wist ik dat antibiotica het enig was dat mij kon helpen. Doch door de huisarts geen geschreven. De eerste 2 dagen gingen voorbij en er was eerst een licht verbetering, maar op nadien kreeg ik het gevoel dat dit verslechterde en maakte ik een nieuwe afspraak bij de huisarts. De dag van de afspraak ( 31/1/2023) kwam mijn moeder langs en zag dat er iets niet pluis was en voerde mij rechtstreeks naar spoed.

Categorieën
Algemeen

Sepsisoverlever Ilse Malfait stelt boek ‘Elk uur telt’ voor

Een inspirerend verhaal over wanhoop en moed en een allesverwoestende ziekte

Ilse Malfait stelt vandaag haar boek ‘Elk uur telt’ voor. Het is het adembenemende verhaal van wanhoop, veerkracht en een allesverwoestende ziekte. Sepsis, in de volksmond bekend als bloedvergiftiging, is wijdverspreid én onbekend en kost elk jaar aan maar liefst 7.675 mensen het leven in België. Ilse Malfait heeft de ziekte overleefd, maar beleefde een nachtmerrie om erdoor te komen. Ze spendeerde 487 dagen in het ziekenhuis, waar haar twee onderbenen en haar vingers zijn geamputeerd. Maar Ilse bleef niet bij de pakken zitten en kroop in haar pen. Ze wil met het boek dringend aandacht vragen voor deze veelkoppige sluipmoordenaar en roept vanuit Sepsibel, de organisatie die ze mee oprichtte, op tot een nationaal sepsisplan. 

Het verhaal van Elk uur telt en Ilse Malfait start bij borstkanker, een andere vreselijke ziekte die Ilse treft in mei 2020. Na een eerste behandeling met chemo volgen er helse pijnen en belandt Ilse op intensieve. En daar begint de hel pas écht. Ze verkeert weken in een levensbedreigende toestand en wordt lang in coma gehouden. Haar onderbenen en vingers worden pikzwart door het afsterven en worden geamputeerd. Ze verblijft maar liefst 487 dagen in het ziekenhuis en ondergaat 22 operaties. 

“Uiteindelijk ben ik erdoor gekomen, dankzij de uitstekende zorgen van het medische team van het UZ Gent. Maar het had nooit zo ver mogen komen. In het eerste ziekenhuis waar ik belandde, werd te traag opgetreden. De symptomen werden te laat herkend en behandeld, met dramatische gevolgen”, vertelt Ilse Malfait.

Dringende oproep tot nationaal Sepsisplan

“Er is in België een oorverdovende stilte rond sepsis. Geen bewustzijn, geen data, en vooral geen richtlijnen in vele ziekenhuizen om kritieke patiënten snel te detecteren. Daar wil ik met mijn boek verandering in brengen. De regering moet nu in actie treden en een nationaal sepsisplan implementeren”, gaat Ilse verder.

Minimum één Belg per dag sterft nodeloos aan sepsis. Volgens Sciensano kan preventie en vroegtijdige herkenning een aanzienlijk deel van de bloedstroominfecties, die aan de basis liggen van de meeste sepsisgevallen, vermijden.

De Wereldgezondheidsorganisatie spoorde, via een resolutie, in 2017 de overheden aan om zo’n nationaal plan rond sepsis uit te werken. Verschillende Europese landen waaronder Duitsland, Frankrijk, Ierland, Italië, Nederland, Oostenrijk, Spanje, Zweden, Zwitserland en het Verenigd Koninkrijk gaven hier gevolg aan.

“Een doeltreffende aanpak van de sepsisproblematiek vereist de invoering van een nationaal plan met krachtlijnen omtrent preventie; dataregistratie; richtlijnen voor vroege diagnostiek en behandeling; bewustzijn zowel bij gezondheidsmedewerkers als het brede publiek; permanente bijscholing voor medewerkers in de zorgsector; nazorg en ondersteuning van de patiënt; onderzoek en evaluatie”, vertelt professor Erika Vlieghe, infectioloog in het UZA en UA, die al in 2021 een oproep deed voor
een nationaal sepsisplan.

“We moeten sepsis dringend uit de schaduw halen”, vertelt professor Jan De Waele, voorzitter van de European Society of Intensive Care Medicine (2024-26) en intensivist in het UZ Gent IZ-team dat Ilses leven redde. “Preventie, vroegtijdige herkenning en snelle behandeling van sepsis zijn essentieel om levens te redden en blijvende schade, gaande van concentratieproblemen, hersenschade, tot amputaties van ledematen, te voorkomen”.

Categorieën
Persoonlijke verhalen

Ilse

Ik woon aan de rand van een natuurgebied met mijn man en drie zonen. Mijn hobby’s zijn wandelen, lopen en lekker eten. Mijn verhaal begon met een gezwel in mijn rechterborst. Vier dagen na mijn eerste chemo strompelde ik met hevige buikpijn spoed binnen. Ik werd onmiddellijk geopereerd. ‘De onmenselijke pijn de dag na de operatie was normaal’, zei de arts, ‘binnen een week ben je thuis’. De zeven voorziene dagen werden er vierhonderd zevenentachtig.

Categorieën
Persoonlijke verhalen

Cindy: mijn verhaal

Maandag 7 maart 2022, de eerste dag van een nieuwe werkweek verliep normaal tot ik kort na de middag een vervelende buik/maagpijn kreeg. Omdat de pijn niet voorbij ging, belde ik de dienst abdominale heelkunde van een nabijgelegen ziekenhuis. Daar kreeg ik de raad om via de spoed binnen te komen.

Categorieën
Persoonlijke verhalen

Krista – Sepsis na streptokokkeninfectie

Een pakkende getuigenis rond sepsis van Krista Bracke: